Θα σου μιλήσω για θάνατο. 

Υπάρχουν στιγμές που νοιώθω ελεύθερος. Μικρές, σχεδόν ανύπαρκτες και συνάμα τρομακτικά αληθινές. Αυτή δεν είναι μία από αυτές τις στιγμές, νοιώθω φυλακισμένος. Φυλακισμένος σε μια ζωή που με έχει κουράσει, σε μια ζωή που ποιος ξέρει αν προορίζονταν για εμένα; Και μια ζωή που εσύ, αγαπητέ αναγνώστη, ίσως πιο σύντομα από εμέ' να 'χες αποτινάξει.

Οραματίζομαι ένα τοπίο ανοιξιάτικο, γεμάτο αντιθέσεις και ζωή. Γιατί όπως είπα θα σου μιλήσω για θάνατο, και θάνατος χωρίς ζωή δεν υπάρχει. Αυτή είναι η μισή αλήθεια για εμένα. Η άλλη μισή είναι ότι η ζωή είναι ο θάνατος της ανυπαρξίας, θάνατος αργός και βασανιστικός, που ξεγελά για λίγο με τη γλύκα του και που όλοι καταδικαστήκαμε χωρίς να φταίμε.

Πίσω στο τοπίο λοιπόν. Καταγάλανος ουρανός, με ένα ή δύο άσπρα σύννεφα στο βάθος κι ένας αετός κάπου κόβει βόλτες. Τα βουνά από κάτω με κυκλώνουν, κι εγώ νομίζω ότι είναι πολύ μακριά για να με πλακώσουν. Όσο πλησιάζω το βλέμμα γύρω μου βλέπω λουλούδια, με κατά πράσινους μίσχους, ανεξήγητα δελεαστικούς, να λικνίζονται στο απαλό ανοιξιάτικο αεράκι. Κάπου εκεί υπάρχει ένα δέντρο. Κάτω από το δέντρο ένας λαγός.

Δύο πράγματα θέλω να πω για αυτό το τοπίο. Πρώτον δεν αναφέρθηκα πουθενά σε μυρωδιές. Η όσφρηση είναι βασική αίσθηση για μένα, και η ζωή (ή θάνατος) ούτε να γίνει αισθητή μπορεί, ούτε να τη μυρίσεις. Δεύτερον κάθε άλλο παρά τυχαία μακρηγορώ. Άλλοτε είμαι λαγός, που όλον τον χειμώνα στερήθηκε τη φύση, και που ελεύθερος ή μάλλον ξέγνοιαστος βρίσκεται στο λιβάδι και άλλοτε είμαι ο αετός που πάντα θα ψάχνει ευκαιρία να τον σκοτώσει.

Και είναι τόσο βίαιη η ζωή μας, που θα μπορούσε κανείς να τη χαρακτηρίσει θανάσιμα ερωτεύσιμη. Ο θάνατος από την άλλη έχει μια παγερά γαλήνια γοητεία που ελκύει. Το μόνο πρόβλημα μαζί του είναι πώς είναι μόνιμος και μπορεί να συμβεί πολλές φορές. Kι έχω πεθάνει πολλές φορές στη ζωή μου. Αστείο, έτσι; Μα το χειρότερο δεν είναι να πεθαίνω, είναι να πεθαίνουν άλλοι. Ζω πεθαμένος, είμαι ελεύθερος στη φυλακή της σκέψης μου, είμαι ο αετός που ορμά για να σκοτώσει, και ξάφνου γίνομαι ο λαγός. Μα δεν είμαι ξέγνοιαστος πλέον. Με κατακλύζει ο φόβος και ο πανικός, και θέλω να τρέξω. Μα με κρατάνε εδώ, στυλωμένο.

Φοβάμαι λίγα πράγματα. Μα ένα με απασχολεί. Η απώλεια. Κι όσο κι αν φαίνεται να μην καταλαβαίνω, ξέρω πολύ καλά πώς νοιώθεις. Μα δεν ξέρεις πώς είναι να ξυπνάς φοβούμενος μήπως και χάσεις τον εαυτό σου.

Είναι τα λόγια σου που την καρδιά μου κάνουν κόμπο,

γιατί φοβάμαι μη σε χάσω.

Στη σκέψη σου θέλω να μπω,

γιατί ελπίζω να σε φτάσω.