Αράχνη

Τις τελευταίες είκοσι ώρες νιώθω σαν να έχω φάει κλοτσιά στην κοιλιά ή να έσκασε βόμβα δίπλα μου. Για να είμαι ειλικρινής τίποτα από τα δύο δεν έγινε, απλώς χρειάζομαι μια εξήγηση γι αυτό το βουητό και για τον κόμπο στο στομάχι μου. Κι αυτό γιατί έζησα το μεγαλύτερο μου ψέμα. Το ψέμα της δικής σου ειλικρίνειας, της δικής σου τελειότητας, της δικής σου αγάπης. Πολύ καιρό ύφαινα αυτό το ψέμα, πολύ πριν το καταλάβεις και γίνεις κομμάτι του. Εχθές όμως ότι απομεινάρι κρατούσα όρθιο μέσα μου, το γκρέμισες.

Κι όση ώρα γράφω αυτή τη μπούρδα χαίρομαι γιατί δεν νιώθω να με αγγίζει. Ούτε και βρίσκω λόγο να τη διαβάσεις. Πιο πολύ είναι για μένα, που στο πρώτο τηλεφώνημα θα αρχίσω πάλι να υφαίνω.