Ταξίδια

Δάκρυα που σου ταράζουν τη σιωπή, τις λίγες στιγμές που ξεγέλασες τον εαυτό σου, που νόμισες ότι ηρέμησες. Μα αντί να ξεπλύνουν τον πόνο σου, τον μεγαλώνουν. Δεν θέλω να κλαις. Σε είδαμε και οι δυο μας, το νιώσαμε και οι δυο μας αυτό το κλάμα. Όμως ξέρεις γιατί κλαις; Έχεις δεθεί τόσο στους φόβους σου, που καθρέφτισες σ'αυτούς την πραγματικότητά κι ύστερα την έκανες δική σου. Έκλαψες για ότι έχασες, μα δεν ξέρεις πώς είναι να πονάς και να κλαις γι' αυτά που θα χάσεις και που δεν τα γνώρισες ακόμα. 

Μη με βλέπεις τόσο ήρεμο, κι εγώ έχω κλάψει. 
Για εσένα;

Kintsugi

Ψυχές καμωμένες από πηλό, ψημένες κι εύθραυστες. Μα τα καλυμμένα  σημάδια είναι κομμάτι της ιστορίας τους. Μένουν να μας καλύπτουν ότι δεν μπορούμε να θυμόμαστε. Δοχεία τα σώματα, δοχεία για τις ψυχές. Κι όποιος πέρασε, άφησε το σημάδι του σαν μουσική.  Είναι όμως κάτι μελωδίες που τα κομμάτια τα πληθαίνουν, και που ξυπνούν το παρελθόν. Μ΄εσένα να χάνεσαι σα ρεμπέτης στον καπνό και το ποτό κι εμένα μαγεμένο απ'το τραγούδι σου.

Δεν ξέρω γιατί αυτό το τραγούδι, από τα τόσα που μπορούσα να ταιριάξω

Red riding hood

Η ζωή κάνει κύκλους, ξεκίνησε μεθυστική, μετά τη μέθυσε το αλκοόλ κι έπειτα εσύ. Και είσαι το πιο επικίνδυνο μεθύσι. Ξυπνάς τα ζωώδη μου ένστικτα, θέλω να σου ορμίσω... Αλλά μη σε τρομάζει, δεν θα σε βλάψω. Όσο θέλω να γίνω ο κυνηγός σου, θέλω να είμαι και το θύμα σου. Μάλλον φταίει η μυρωδιά σου, μα όσο κι αν κρύβεσαι από εμένα δεν γλυτώνεις από τους δικούς σου λύκους.

Σου παίρνει μια στιγμή για να ερωτευτείς αλλά σου παίρνει χρόνια για να καταλάβεις τι θα πει έρωτας. Ίσως.

Και ήμουν εκεί, μια όμορφη νύχτα. Τετάρτη με πανσέληνο και σύννεφα πιο συγκεκριμένα. Επετειακή σύμπτωση, κι όπως συνηθίζω να κάνω παρατηρούσα τα λιγοστά αστέρια. Περίεργο συναίσθημα το να ψάχνω το δικό μας, ξέρω ότι σίγουρα είναι κάπου εκεί. Μόνο που δεν είμαι σίγουρος πια τι σύννεφα στο κρύβουν...

Άδειος τοίχος

Κοιτάζω τον άδειο τοίχο μου, μερικά σημάδια από blu tack. Κάτι ξεχασμένες γραμμές από μαρκαδόρο, όλα απομεινάρια. Από καιρό σκέφτομαι να τον βάψω, να κρύψω τα σημάδια και τους λεκέδες. Και μετά να κρεμάσω ένα πανί με το δέντρο της ζωής. Έχω τη μπογιά. Το μόνο που λείπει είναι το πινέλο, το κουράγιο μου κι εσύ.

La bodega

Έγιναν οι άνθρωποι τσιγάρα, οι σχέσεις έγιναν φλόγα. Και γίναμε κι εμείς τσιγάρα,
κι εγώ κρατάω τις στάχτες. Λένε ότι ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, μα δεν γιατρεύεται
όποιος σταματά τον χρόνο.

Στα καλύτερα που έρχονται.

Νιώθω χαμένος. Κι εσύ το ίδιο. Όλοι λίγο πολύ νιώθουμε χαμένοι, ψάχνουμε να βρούμε ποιοι είμαστε. Και κοιτάμε όλοι στα ίδια λάθος μέρη. Ίσως τελικά δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από αυτό που είμαστε. Ίσως να μην έχει καμία σημασία ποιοι ήταν οι παππούδες μας, ποιοι ήταν οι γονείς μας. Ίσως τελικά να μετράει μόνο αυτό.