Ο γκρι δράκος που λεγόταν φόβος

Τον συνάντησα στον ύπνο μου. Ήταν μια επιβλητική φιγούρα, θολά ξεκάθαρη και γνώριμη. Με νύχια σουβλερά, ικανά να ξεσκίσουν μυαλό και σάρκα. Τα δόντια του μύριζαν θειάφι, όμοια με παγωμένο ατσάλι στο άγγιγμα, ενώ τα μάτια του έμοιαζαν να με ξέρουν από καιρό. Μα το πιο τρομακτικό δεν ήταν η εμφάνισή του, ήταν ο πυκνός καπνός που έβγαινε από τα ρουθούνια του και με τύλιγε, με έσφιγγε σα φίδι. Κι εγώ έμενα ακίνητος να τον κοιτώ. Κι άνοιξα το στόμα μου, αλλά προτού προλάβω να μιλήσω εξαφανίστηκε. Και ξύπνησα. Μα η αίσθηση από το βλέμμα του κι από τον καπνό έμεινε να με στοιχειώνει...