Στους ευσεβείς μας φόβους

Υπάρχεις μέσα μου βαθιά
και κάθε μέρα ξεπετιέσαι
για να θεριέψεις σαν φωτιά
που στον καπνό ξανακυλιέσαι

Μου έχεις γίνει εμμονή
που τρέφεται από εικόνες
μα η δικιά σου επιμονή
σαν τρύπημα από βελόνες

Μοιάζεις με δράκο φοβερό
που κάτι του μυαλού σκοτώνει
κι εγώ ουρλιάζω σαν μωρό
ενώ η σκέψη μου θολώνει

Έχεις μια όψη τρομερή
και βλέμμα που με ξεγυμνώνει
μα το γλυκό σου το φιλί
πάλι τις σκέψεις μου ματώνει.