Συνήθισες το χαμόγελο και η λύπη σε τρομάζει

-Στάσου, μη φεύγεις. Ήταν τα μόνο λόγια που κατάφερε να ψελλίσει, ενώ την κοίταζε να απομακρύνεται. Η ήδη θολή εικόνα της έσβηνε από τα μάτια του, και προπάντων από το μυαλό του. Δεν την άκουγε καθώς βημάτιζε στο λιθόστρωτο, δεν άκουγε τίποτα. Μα στ'αυτιά του βούιζε μια φωνή, που μάλλον δική της ήταν, να του λέει: "τι εννοείς αν θα σε ξεχάσω; Ποτέ μου δεν σε γνώρισα, όπως δεν με γνώρισες εσύ. Κι αν σε συνάντησα μια όποια νύχτα, με προσπέρασες, με κοίταξες με περιφρόνηση και συνέχισες να περπατάς. Να περπατάς σκυφτός. Και θα περπατάς σκυφτός, γιατί η παρουσία μου σε κάνει κακό κι η απουσία μου κουρέλι. Αντίο. Είθε να γνωριστούμε κάποτε."

Δεν την ξανάδε. Έψαχνε καιρό να την βρει, όχι πολύ, όλη του τη ζωή. Πάνω που νόμιζε ότι την βρήκε κατάλαβε το λάθος του. Ποτέ δεν θα την βρει, γιατί η ευτυχία γι'αυτόν είχε πεθάνει, μαζί με τον θάνατό του.