Μαραίνεσαι στη σκέψη του φτερού
που παρασέρνεται μακριά σου
σε καταπίνει ο στεναγμός
στα κύματα του πορτ Πεγκάσου.

Ασθενικά χαμογελάς
στη σκέψη σου σαν θα τον φέρεις
κι ύστερα τρέχεις και μεθάς
τον νοσταλγείς και υποφέρεις.

Μα το φτερό δεν σταματά
ο άνεμος το στροβιλίζει,
σαν άρωμα που σε μεθά
και κάποιο βράδυ σου θυμίζει.