Μειδίαμα

Βλέπεις πώς γίναμε;
Όχι ότι σε κατηγορώ,
πιο πολύ εμένα ρωτάω.
Συλλογιέμαι στιγμές ουσιωδώς ανούσιες,
κάποιες τις περάσαμε μαζί.

Βλέπεις ότι δεν λέω ζήσαμε;
Δεν είμαι σίγουρος,
αλλά υπάρχει ζωή πριν το θάνατο;
Κι αν ναι, στη χάρισα.
Λες κι ήταν δική μου να τη χαρίσω.

Δεν βλέπεις, έτσι;
Καλά κάνεις.
Μακάρι να μην έβλεπα κι εγώ.
Μα κοιτάζω το φεγγάρι
που μου καθρεφτίζει τα μάτια σου.

Έχω στα χείλη ένα σιωπηρό μειδίαμα,
σχεδόν ανεπαίσθητο.
Σίγουρα ηλίθιο,
όπως όταν σε αποχαιρέτισα.
Κι ας μην το έκανα ποτέ.

Να προσέχεις.

Ιστός

Καθετί που υπάρχει γύρω, το έχει υφάνει ένας από εμάς. Στηρίζουμε τη ζωή μας σε ισορροπίες και σχέσεις τόσο εύθραυστες όσο ο ιστός μιας αράχνης, ξεχνάμε και παύουμε να βλέπουμε τι γίνεται παραδίπλα, το μόνο που έχει αξία είναι το οικοδόμημα. Πώς θα παγιδεύσουμε το θήραμα, πώς θα φάμε για να τη βγάλουμε κι από κει και πέρα τίποτα. Κι όταν χαλάσει αυτός ο ιστός, χάνουμε τα πάντα. Ίσως είναι το ένστικτο που μας οδηγεί λίγο παρακάτω, ξεχνάμε τι ματαιότητα του υφαντού και οικοδομούμε από την αρχή.

Το μόνο που με κρατά απ'το να χτίσω είναι εκείνο το αγοράκι, που θα με χαλάσει μαζί με τον ιστό γιατί φοβάται τις αράχνες.

...

Αν καταφέρω να χωρέσω το συναίσθημα σε μια φράση,
γίνε για μένα το μελάνι που θα με γεμίσει σαν κενή σελίδα.
Σε παρακαλώ.

Σι όπως εσύ.

Χάθηκε μια νότα απ'τη ζωή
κι είναι σαν όλα
να σωπαίνουν.
Σαν κάτι να χρειάζονται.
Όλα. Μαζί τους κι εγώ.

Θα ψάξω να βρω μιαν άλλη,
Σι μείζονα,
μήπως και μαζί της γεμίσει
το πεντάγραμμο των αισθήσεων,
κι ίσως σου μάθω μουσική.

Θα μου τραγουδήσει επιτέλους
ο αέρας,
γιατί ότι μου ψιθύρισε ως τώρα
ήταν αντίλαλος, όχι φωνή.

Μοναξιά

Είτε ανήκουμε σε πλειοψηφίες είτε σε μειοψηφίες, υπάρχουν στιγμές που μένουμε μόνοι μας. Μόνοι μας, γιατί με τις πράξεις μας διώξαμε τους πάντες από δίπλα μας. Μόνοι μας εξαιτίας του μίσους που γεννήθηκε μέσα μας. Μόνοι μας γιατί δεν αντισταθήκαμε όταν έπρεπε και βουλιάξαμε από την απραξία μας. Μόνοι μας, εξαιτίας των δικών μας λαθών. Μόνοι μας, εξαιτίας των λαθών κάποιου άλλου. Μόνοι μας, χωρίς να φταίμε, χωρίς να μας δόθηκε ποτέ η επιλογή να μην είμαστε μόνοι μας. Ακόμα κι αυτές τις στιγμές όμως, της απόλυτης μοναξιάς υπάρχει ένας ήχος που δεν μας εγκαταλείπει ποτέ. Κι η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάζεται να είμαστε μόνοι μας. Γιατί όταν συναντήσεις στη ζωή αυτούς που σε αγαπάνε και σε νοιάζονται, πολύ απλά, μένεις δίπλα τους. Κι ακόμα κι αν έχεις κάνει το λάθος να φύγεις, ίσως να μην είναι αργά για να επιστρέψεις.

Υπάρχουν στιγμές που οι άνθρωποι φεύγουν και μένουμε μόνοι. Υπάρχουν στιγμές που όσους ανθρώπους κι αν έχουμε γύρω μας, η μοναξιά που μας άφησαν κάποιοι άλλοι είναι εκεί και υπάρχει. Μένει να μας υπενθυμίζει πόσο ανεπαρκείς ήμαστε. Ανεπαρκείς για να τους καταλάβουμε, ανεπαρκείς στην αγάπη τους, ανεπαρκείς στη ζωή τους. Κι ίσως η μοναξιά δεν είναι κάτι παραπάνω από την τιμωρία για την ανεπάρκεια του καθενός,

Μένει και φουντώνει κάθε φορά που μπαίνει κάποιος άλλος στη ζωή τους, να τη γεμίσει με στιγμές, κι εμάς με γιατί.

Μαραίνεσαι στη σκέψη του φτερού
που παρασέρνεται μακριά σου
σε καταπίνει ο στεναγμός
στα κύματα του πορτ Πεγκάσου.

Ασθενικά χαμογελάς
στη σκέψη σου σαν θα τον φέρεις
κι ύστερα τρέχεις και μεθάς
τον νοσταλγείς και υποφέρεις.

Μα το φτερό δεν σταματά
ο άνεμος το στροβιλίζει,
σαν άρωμα που σε μεθά
και κάποιο βράδυ σου θυμίζει.

Materia incognita

Ασθενική προσπάθεια
ταξίδι για το όλο
ενήλικη σεισάχθεια
στης φαντασίας το θόλο.

Μαύρο της σκέψης το σκοτάδι,
φωτίζεται από κάποιο χάδι.

Μέσα στο γκρίζο του το φως,
σ'όσα είχες κάποτε αγαπήσει
χρώμα ξερνάει ο ουρανός
με έρωτα να σε γεμίσει.

Τυλίγεσαι μια οφθαλμαπάτη, ζεις και μεγαλώνεις μέσα της. Θεωρείς ότι περιστοιχίζει το βλέμμα, κάθε τι που αλληλεπιδρά με τον κόσμο σου και ξεγελιέσαι. Γιατί αγνοείς το αόρατο και άπιαστο, το ανεξήγητο κομμάτι της ύπαρξης σου. Αυτό που αποτελεί τα πάντα, όπως εσένα αποτελούν τα συναισθήματά σου.

Ασπρόμαυρο

Είναι λύκος το σκοτάδι
που 'χεις μέσα σου κρυμμένο.
Σε λυμαίνεται σαν χάδι
όταν σε βρει εκτεθειμένο.

Παραδώσου στο φόβο, κι άσε το θηρίο που κρύβεις μέσα σου να σε κατασπαράξει.

Κλείνεις σε ένα συρτάρι τις μνήμες,
βάζεις σε ένα κουτί όλα τα θυμητήρια
λες "είμαι καλά" κι αρχίζεις κι ο ίδιος να το πιστεύεις.
Αυτό που σου μένει στο τέλος είναι ο φόβος,
φόβος που έχεις κρύψει ακόμα κι από εσένα.
Κι ίσως ο τρόπος για να τον αντιμετωπίσεις
είναι να βάλεις μια ασπρόμαυρη φωτογραφία του στον τοίχο.